یکی از مسایلی که از ابتدای روی کار آمدن دولت نهم مورد توجه قرار گرفت لزوم جوانگرایی و بها دادن به جوانان در اداره کشور بود. بر خلاف دولت سازندگی که عملا اعتقادی به دخالت دادن جوانان نداشت و دولت اصلاحات که فقط در زمان انتخابات و به صورت مقطعی جوانان را مورد توجه قرار میداد، دولت نهم از ابتدا و با طرح مشاوران جوان این امید را در دلها زنده کرد که بالاخره دولت مردان به لزوم جوانگرایی پی برده اند و برای آن برنامه ی عملی هم دارند.اما با گذشت مدتی معلوم شد که این طرح سرنوشت خوبی ندارد و موفق نمیشود. ایده ای که اگر به درستی به آن پرداخته میشد میتوانست کشور را متحول کند به دلیل بی برنامگی با شکست مواجه شد .رییس مشاوران جوان به جای برنامه ریزی و استفاده ی مناسب از این فرصت بی نظیر که دولت ایجاد کرده بود وارد بازی های سیاسی انتخابات و … شد و با استعفا دادن از سمت مشاور جوان و ارایه ی لیست برای انتخابات شوراها آخرین تیر را هم به پیکر نیمه جان مشاوران جوان زد. عملکرد مشاوران جوان باعث شد رهبری در دیدار با بسیج دانشجویی صراحتا از آن انتقاد کند و رییس جمهور نیز در چند سخنرانی موفق نبودن آن اشاره کند.پروژه ی مشارکت دادن جوانان در اداره ی کشور تبدیل شد به ارتقای شغلی آقای بذرپاش! جدای از این بحث که آیا بذرپاش لیاقت این پست ها را دارد یا خیر اینکه به جای ایجاد فرصت برای همه ی جوانان فقط یک نفر مورد توجه  قرار گیرد و هر چند ماه ارتقا پیدا کند آفت های بسیاری دارد از جمله بدبینی جامعه و به ویژه جوانانی که خود را شایسته میبینند ولی از آن ها استفاده نمیشود.از دولت نهم انتظار میرود به جای این قبیل کار ها به فکر احیای مشاوران جوان با برنامه ریزی اصولی باشد.جوانگرایی هدفی درست ولی این روش ، روشی نادرست است.